Bluesky

 

เสงี่ยมเผชิญคาริน [bleach] Fic&art

 

 

 

 

            แย่! ให้ตายเถอะ ทำไมต้องเจอแต่เรื่องอย่างนี้ด้วยเนี่ย

                ท่ามกลางอาทิตย์อัสดง ทางเดินที่ไร้ผู้คน สรรพสิ่งตามเคลื่อนไหวตามแรงลม รอบกายนั้นสงบ ชวนให้ผ่อนคลาย แต่สำหรับเธอแล้ว ความรู้สึกที่พุ่งขึ้นในใจมันมีมากกว่าเสียอีก

            ซวย ดันอดแข่งบอลนัดสำคัญ

                คุโรซากิ คาริน ได้แต่หงุดหงิดในใจ เธอกำลังได้เริ่มการแข่งบอลนัดสำคัญ ที่เดิมพันการใช้สนามกับพวกรุ่นพี่ม.ต้นอยู่ จู่ๆไอ้บ้าหัวตั้งจินตะ ลุงกล้าม และอุรูรุก็วิ่งเข้ามาลักพาตัวเธอไปเฉย ไม่เห็นหรือไงนะ ว่าเธอกำลังรอแข่ง

                พอโวยวาย ตาลุงหมวกก็โผล่มา ยิ้มแย้มแจ่มใสให้ ทำเอาอารมณ์โวยวายไม่มี แต่อารมณ์อยากฆ่าคนดันพุ่งปรี๊ดแทน  กะอีแค่กำจัดเจ้าฮอลโลว์บ้าๆ นั้น ทำไมไม่ทำเองเล่า ไอ้พวกนี้ก็เก่งอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ นัดแข่งเมื่อกี้นัดมันนัดสำคัญนะ เกี่ยวพันถึงอนาคตของฉันเชียว

                “โว้ย ไอ้พวกบ้าเอ้ย!” ตะโกนระบายอารมณ์ไม่พอ ก็ออกตัววิ่งเตะก้อนหินต่อทันที

            โป้ก!~

                เสียงนี้ทำให้เธอถึงกับชะงัก ก้อนหินที่เธอเตะมันไปโดนใครเข้าหรือไงกันนะ 

                “ขอ..ขอโทษ” 

               คารินวิ่งไปพลางพูดขอโทษแต่ไกล เมื่อเดินมาถึงแม้กระทั่งจุดที่ก้อนหินตก ก็ยังไม่มีใครอยู่ดี พื้นที่แถวนี้ก็เป็นพื้นที่ว่าง แล้วเมื่อกี้เธอเตะไปโดนอะไรกันแน่เนี่ย

                อ๊าง~ อ๊าง~ 

               เธอรีบมองไปรอบตัว เมื่อกี้อย่างกับได้ยินเสียงหลอน ไม่นะ ไม่น่าจะมีใครมาร้องอ๊างๆ อะไรแถวนี้                แต่แล้วเท้าของเธอก็ขยับ เธอลื่นสายตาไปมองตำแหน่งที่เท้าวางอยู่ ก่อนเบิกตากว้าง

            นั่นมันตัวอะไรกัน !

 

 

 

                “เฮ้ย! ไอ้ที่เหยียบไปเนี่ยมันตัวอะไรฟะ” เธออุทานอย่างตกใจ กับไอ้ตัวอะไรก็ไม่รู้ สีขาวๆ มันเงยหน้าที่ชุ่มด้วยเลือดของมันให้เธอเห็น ขอบอก มันไม่น่ากลัวหรอกนะ แต่มันดูน่าสมเพชมากกว่า

                ปึก ...เธอเหยียบสิ่งนั้นซ้ำลงไปอีกรอบ ให้แน่ใจว่าที่เธอเห็นเมื่อกี้ไม่ได้ตาฝาดไป นอกจากไอ้ฮอลโลว์กับไอ้ตุ๊กตาผีสิงของพี่อิจจิที่บ้านแล้ว ทำไมชีวิตตัวเองต้องเจอแต่เรื่องพิลึกด้วยเนี่ย

                “หัวไชเท้า (?) ไม่หรอกไม่ใช่ ไอ้เนี่ยมันต้องเป็นตัวอะไรสักตัวแน่ๆ มีที่ไหนร้องอ๊างๆ ทั้งที่เลือดจะหมดตัวอยู่แล้ว” เธอได้แต่พึมพำ ช่างมันละกัน คนเราถ้าคิดว่ามันไม่มีตัวตนมันก็จะไม่มีตัวตนในสายตาของเธอ

                “ไม่เห็น ฉันไม่เห็น”

                คารินพูดกับตัวเอง ก่อนเดินก้าวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดนไม่คิดจะมองไปทางด้านหลัง

 

                “กลับมาแล้ว...”

                “อ๊ะ คารินจัง พาอะไรกลับมาด้วยเหรอจ๊ะ ว๊ายน่ารักจังเลย” ยูสิพูดขึ้นมา อะไรกันยูสึ ฉันไม่ได้พาอะไรมาสักหน่อย แต่เบื่อที่จะพูดแล้วเดินไปกินข้าวเลยล่ะกัน

            หือ...คราวนี้เธอเหยียบอะไรอีกเนี่ย 

               เธอก้มหัวลงไปดู “เฮ้ย ไอ้หัวไชเท้าบ้านี่นา”

                “อ๊าง อ๊าง” น่ะ มันดันร้องตอบอีก

                 ไม่ได้การแล้ว จะให้ยูสึเห็นไม่ได้ ถ้าเห็นแล้วต้องแย่แน่ๆ มันจะได้เข้าคลังตุ๊กตาของยูสึเช่นเดียวกับตุ๊กตาผีสิงพี่อิจจิชัวร์ 

               “คารินจัง ฉันขอตัวนี้หน่อยนะ ต่อจากนี้ไปเธอชื่อ สเตฟานนี่นะจ๊ะ” ไม่ทันการ ยูสึโผล่มาจากไหนไม่รู้ หยิบฉวยเอาหัวไชเท้าไป

                แต่เมื่อเธอมาพิจารณาดีๆแล้ว ก็ช่างมันสิ มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอมากเสียหน่อย ว่าแต่ สเตฟานนี่ชื่อลิเกอีกแล้วนะ 

               “เออ ยูสึ งั้นฉันเอาเจ้านี่หย่อนเครื่องซักผ้าก่อนนะ” เธอบอก ก่อนลากไอ้หัวไชเท้าบ้าเตรียมเข้าเครื่องซักผ้า

                ...เสงี่ยม... 

               สายตาของคารินหยุดนิ่งตรงตัวอักษรที่เขียนไว้หลังของหัวไชเท้า อ้อ นี่มันคงเป็นชื่อมันล่ะมั้ง มีชื่อติดไว้ด้วย แต่นะ ต่อจากนี้คงได้เวลาลบชื่อนี้แล้วล่ะ นับแต่ลงเครื่องซักผ้านายต้องชื่อ สเตฟานนี่ 

               ราวกับความคิดมันออสโมซิสได้ เสงี่ยมรีบเด้งตัวออกมา สงสัยจะไม่ยอมรับเรื่องชื่อใหม่เป็นแน่  แต่ขอทีเถอะ เพราะไอ้นี่มันดูกวนประสาทไงชอบกล ลาโลกซะเถอะนะเสงี่ยม

                เธอปล่อยเจ้าหัวไชเท้านามเสงี่ยมลงไปในเครื่องซักผ้าด้วยสายตาเมินเฉย พูดไว้อาลัยมันด้วยเสียงเรียบสุดๆ 

               “น่าสงสาร”

 

                 “อ้าว” ไม่นานคารินก็อุทานอีกครั้ง นั่นตุ๊กตาผีสิงของพี่อิจจินี่ เหมือนกันเป๊ะเลย เหมือนไอ้นั่นเป๊ะ สงสัยคงลงมาสอดมั้ง 

               “เหมือนเลยนะ” ไอ้ตุ๊กตานั่นรีบทำตัวหยุดนิ่ง เธอมองมันอย่างไม่สบอารมณ์นิดๆ 

               “นายน่ะ เหมือนกับไอ้เสงี่ยมผู้ลาโลกเมื่อกี้เปี๊ยบ” 

               ตุ๊กตาที่ควรทำท่านิ่งเฉยต่อไป เริ่มทนไม่ได้ ตะโกนด้วยเสียงดังก้อง “เหมือนตรงไหนฟะ!” 

               “เหมือนสิ เหมือน ...บางที...ถ้าฉันหยุดเครื่องนี้ลง สเตฟานนี่คงคลานออกมาจากเครื่องซักผ้าเอง บางทีมันอาจจะต้องการหาคู่ บางทีมันอาจจะเป็นผู้หญิง และคงต้องการนาย” เธอพูดต่อไปเรื่อยๆ ในขณะที่มือเอื้อมไปหยุดเครื่องซักผ้า

                “และฉันก็หวังให้นายได้มีความสุขกับสเตฟานนี่สองต่อสองนะ” เสงี่ยมหรือสเตฟานนี่ทำท่าทางตอบรับกับคำพูดของเธอ เริ่มเดินเข้ามาหากอน เรื่อยๆ เรื่อยๆ ก่อนจะค่อยๆกดจูบกระหน่ำ

                “ม่าย~ ได้โปรด ช่วยด้วย” ตุ๊กตาผีสิงร้องลั่นบ้าน แต่คำตอบที่เธอจะมีให้กับตุ๊กตาผีสิงนี้มีเพียง

                กริ๊ก ...”อ้าก ม่าย อย่าล็อคประตู อิจิโกะ อาเจ๊ ช่วยที”

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อยู่ๆก็แต่งค่ะ รักเธอคนนี้จากบลีชค่ะ คารินจังน่ารักมากๆ

 

ส่วนเสงี่ยมเพื่อนโซบ้า จึงกลายเป็นเช่นนี้แล ว่ากันต่ออีกสักนิด ดีมิดีอาจจะเป็นโปรเจค ดาราเผชิญเสงี่ยมตามมาก็เป็นได้ค่ะ ดารา = ตัวการ์ตูน โปรเจคแบบมุกชวนขำอ่ะค่ะ คิดว่าคนต่อไปที่จะเจอเสงี่ยมของเราอาจจะเป็น "มุคุโร่" จากเรื่องรีบอร์น หรืออาจจะเป็น "อุทาอุ" จากเรื่อง shugo chara ค่ะ

edit @ 20 Nov 2008 19:14:40 by ririn

edit @ 20 Nov 2008 19:16:35 by ririn

edit @ 21 Nov 2008 17:19:54 by ririn

ไม่มีอะไรมากค่ะ แค่อยากลองวาดเองค่ะ ภาพนี้ไม่ได้ลงสี ไม่ได้ลงแสงเงานะคะ โปรแกรมมันผิดพลาดอะไรสักอย่าง ToT

มาจากเรื่องที่โซบ้าช่วงนี้น่ะค่ะ

 

นายแบบและนางแบบผู้โชคดี (?) คือ นากิฮิโกะ และอามุค่ะ เป็นคู่ที่โซเชียร์พอดี

อย่าสงสัยเลยนะคะ ถ้าเห็นอามุจังใส่ชุดกิโมโนลอยกระทง(?) เผอิญโซชอบชุดกิโมโนน่ะค่ะ เป็นชุดที่ไม่ว่าใครใส่ก็ดูดี เลยจับอามุจังแต่งเลย นากิไม่รู้จะให้แต่งอะไรเลยเป็นงั้นไปค่ะ

ภาพอาจจะดูแปลกๆนะคะ เพราะโซไม่ได้ใส่รอยยับของผ้าไป ตอนแรกกะลองลงสีค่ะ แต่ว่า โปรแกรมมัน...เลยอดค่ะ แล้วก็ใช่ว่าโซจะวาดสวยอะไรด้วย ที่ลงนี่เพราะสปิริตความรักในคู่นี้ค่ะ

 จริงๆก็เชียร์คู่อื่นนะคะ เช่น ไคริxอามุ(ชอบมาก ตอนไคริสารภาพรัก) อิคุโตะxอามุ (คู่นี้แน่ล่ะ) คูไคxอามุ (ก็คู่นี้น่ารัก) ใครก็ได้คู่อามุจังค่ะ ยกเว้นทาดาเซะ  = = หมั่นไส้อ่ะ

 

คนที่ไม่รู้จักเรื่องนี้นะคะ วันหลังโซจะมาแนะนำละกัน ภาพน่ารักมากๆค่ะ

 

ปล.วิจารณ์ภาพด้วยก็ดีนะคะ

ปลล.รักอามุ รักนากิ รักริมะ รักไคริ รักอิคุโตะ รักทุกคน (ยกเว้นทาดาเซธ หมั่นไส้ แต่ก็ไม่ได้เกลียด)

ในที่สุดก็ผ่านพ้นวันลอยกระทงจนได้

 แต่รู้สึกเหมือนไม่ได้ผ่านมาเลยน่ะค่ะ มัวแต่ยุ่งกับกีฬาสีโรงเรียน จนเมื่อวานนี้ไม่รู้ตัวว่าวันลอยกระทงมาถึงแล้ว ได้แต่นอนเป็นไข้เพราะ แหกปากในงานกีฬาสีมากไป 555+ (เน้นค่ะ นอนจริงๆนะคะ ตื่นมาตอน 11 โมง กินข้าวนอนต่อ ถึง 6 โมงตื่นมากินข้าวนอนต่อ นอนทั้งวันเลยค่ะ55+)

 อดสัมผัสกับบรรยากาศวันลอยกระทงเลย แต่ไม่เป็นไรค่ะ ขอพรย้อนหลังได้

 

การ์ตูนจงบินมาหาเยอะๆนะคะ อ๊า อยากอ่านจัง

 

ใครมีการ์ตูนแนะนำบอกด้วยนะคะ

 

ปล. ช่วงนี้โซบ้าเรื่อง shugo chara อยู่นะค่ะ ใครรู้จักเรื่องนี้บ้างคะ โซเชียร์คู่ นากิฮิโกะ x อามุค่ะ